ჯერ მიადგნენ… სხვას!

“თავდაპირველად ისინი [ნაცისტები, ავტ.] გასანადგურებლად მიადგნენ კომუნისტებს და მე ხმა არ ავიმაღლე, რადგან კომუნისტი არ ვიყავი.
შემდეგ პროფკავშირებს მიადგნენ! არც მაშინ ავიმაღლე ხმა, რადგან პროფკავშირში არ ვიყავი.
მერე ებრაელებზე გადავიდნენ, მაგრამ არც მაშინ  ვიყვირე, რადგან არც ებრაელი ვიყავი.
ბოლოს კი მე მომდგნენ, მაგრამ აღარავინ იყო დარჩენილი, ვინც ხმას აიმაღლებდა ჩემს დასაცავად.”

აი ასე დარჩა მარტო და დაუცველი ჰიტლერის გამანადგურებელი ძალის წინაშე, ფიურერის ყოფილი მხარდამჭერი, პასტორი მარტინ ნიმიოლერი, იმიტომ რომ მან, პირადი კარიერული თუ არაკარიერული ინტერესების გამო თავის დროზე არ გაუწია წინააღმდეგობა უსამართლობას. თავის დროზე არ ჩაერია!

Read more of this post

სიძულვილი, როგორც საწვავი შუქურასთვის

“სიძულვილის ენა VS გამოხატვის თავისუფლება”. ამ თემაზე ბევრი ითქვა და ბევრიც დაიწერა. სტატიის მეორე ნაწილში უფრო დეტალურად განვიხილავ, თუ რატომაა საკითხის ფორმულირება VS-სახით არასწორი. იქამდე კი, მოკლედ შეგახსენებთ რა მოხდა: ლევან სუთიძემ, იგივე მნათეუსმა, დაწერა სტატია ჟურნალ “ტაბულაში”, სადაც გარკვეული და გაურკვეველი არგუმენტებით ცდილობდა დაემტკიცებინა, რომ სიძულვილის ენის კრიმინალიზაცია ეწინააღმდეგება გამოხატვის თავისუფლებას (და შესაბამისად საფრთხეს წარმოადგენს ჩვენი, როგორც თურმე დემოკრატიის შუქურის დემოკრატიულ ქვეყნად ქცევისათვის).

სანამ კონტრარგუმენტებზე გადავიდოდე, შევთანხმდეთ ერთ რამეზე: არასერიოზულია, როცა სტატიას წერს საკითხში დილეტანტის დონეზეც კი გაუთვითცნობიერებელი ადამიანი და რედაქტორი ამას სიხარულით უზიარებს თავის მკითხველს. არამხოლოდ არასერიოზული, არამედ არაეთიკურია, როდესაც სიძულვილის ენაზე მსჯელობას ცდილობს ადამიანი, რომელმაც მინიმუმ არ იცის ამ ტერმინის დეფინიცია. მნათეუსის აზრით, სიძულვილის ენაა ნებისმიერი სახის ვერბალური აგრესიაა. თუკი სტატიის წერისას ინტერნეტმა “გაუჭედა”, სჯობდა მოეცადა და ტერმინი Hate Speech დაეგუგლა, ან მეგობრებში მაინც ეკითხა რა არის სიძულვილის ენა. იქნებ ერთი-ორ კეთილმოსურნე მეგობარს ეთქვა, რომ სიძულვილის ენა, უბრალოდ აგრესიის გამომხატავი სიტყვათშეთანხმება კი არა, არამედ ცალკე მდგომი ტერმინია, რომელიც იდენტობის საფუძველზე ადამიანის ან ჯგუფის ვერბალურ დისკრიმინაციას გულისხმობს. მაგალითისათვის, თუ მე ვინმეს ვეუბნები, რომ “სირია”, ეს სიძულვილის ენა კი არა, შეურაცხყოფაა. მაგრამ თუ ვეუბნები, რომ “სირი ზანგია”, ეს უკვე არის მისი ვერბალური დისკრიმინაცია რასობრივი კუთვნილების გამო – ანუ, სიძულვილის ენა. ასე რომ,

  • რჩევა #1: წერეთ მხოლოდ იმ საკითხზე, რაშიც არათუ ზოგადი წარმოდგენა გაქვთ, არამედ, ბევრიც გაგეგებათ/წაგიკითხავთ/მოგისმენიათ.
  • რჩევა #2: უხერხულია, როცა სტატიის ინსპირატორი ხდება არა რაიმე საკითხისადმი გულწრფელი ინტერესი, არამედ პირადი კარიერული ინტერესი. მნათეუსმა გამოხატვის თავისუფლების დაცვის მიზნით სტატიის დაწერა გადაწყვიტა ჩემი და თამარა ჩერგოლეიშვილის “დაპირისპირების” შემდეგ. გაცხარებული კამათისას თამარამ, როგორც ჩვევია, ასეთი შეკითხვა დამისვა: “დილაობით 80 წლის მეზობლის ბებიას კიდევ ართობ ორალური სექსით?” – ეს შეკითხვა პირადად მე უზრდელობად და შეურაცხყოფად მივიღე, ხოლო მნათეუსმა, ალბათ რედაქტორისთვის თავის მოწონებისთვის მიცემულ შანსად, შემდეგ მან განაცხადა, რომ მე ვლახავდი თამარას გამოხატვის თავისუფლებას და საერთოდაც, თურმე ყველა ადამიანს აქვს უფლება ერთმანეთს თუნდაც დედა აგინოს, ხოლო გინების ადრესატი კი თუ ამაზე პროტესტს გამოთქვამს, დაარღვევს მაგინებლის გამოხატვის უფლებას. სწორედ ამ პოზიციის დაფიქსირებიდან ორ წუთში მან თქვა, რომ “ამ ამბების” მერე გადაწყვიტა დაეწერა სტატია სიძულვილის ენასა და გამოხატვის თავისუფლებაზე – ანუ, სტატიის ინსპირატორი მისი და რედაქტორისადმი პირადი ინტერესი გახდა.
  • რჩევა #3: ორმაგი, სამმაგი და ასმაგი სტანდარტები ადვილად იშიფრება და ისევ უხერხულ მდგომარეობაში აგდებს სტატიის ავტორს. აი რატომ: გამოხატვის სრულ თავისუფლებაზე მოღაღადე მნათეუსმა პანიკა აწია, როდესაც გამოვაქყევნე პოსტი “მომიფურთხებია, ქვეყნის მთავარსარდალო!” და მაშინვე თქვა, რომ ეს სიძულვილის ენაა და ასე არ შეიძლება. (რათქმაუნდა სიძულვილის ენის დეფინიცია არც მაშინ ჰქონდა წაკითხული)
  • რჩევა #4: ადამიანის უფლებების შესახებ სტატიის თანაავტორი არ შეიძლება იყოს ადამიანი, რომელსაც ჰომოფობიური გამოხდომები ახასიათებს. მაგალითისათვის, ადამიანის უფლებებზე საუბრის მორალური უფლება არ აქვს ზვიად ძიძიგურს, რადგან ის არ წარმოადგენს ერთგვარად ნეიტრალურ მხარეს და მკვეთრად ჰომოფობია. ისევე როგორც სტატიის თანაავტორი ნინო მაჭარაშვილი, რომელიც ფეისბუქზე ასეთ ფრაზებს ამბობს: “შეგვცეს ჰომოსექსუალებმა თავისი უფლებებით”, ხოლო მერე კი, აქაოდა ფაშისტობა არ დამაბრალონო, მოაყოლებს, რომ ჰომოსექსუალების უფლებები მისთვის მნიშვნელოვანია.
  • რჩევა #5: საკუთარი სისწორის დასამტკიცებლად აზრების თვითნებური და განზრახ ინტერპრეტირება საჭიროებებზე მოსარგებად – უნამუსობაა. ვსაუბრობ სტატიის სათაურზე “სიყვარულის ტირანია”. სიძულვილის ენის კრიმინალიზაცია არ ნიშნავს კანონის მიერ ადამიანის მორალურ ღირებულებებში ხელის ფათურს. სიძულვილის ენის კრიმინალიზაცია არ ნიშნავს იმას, რომ ქსენოფობს კანონი “დაავალდებულებს” უცებ ადგეს და “შეუყვარდეს” მისგან განსხვავებული ეროვნული, ეთნიკური თუ სექსუალური იდენტობის მქონე ადამიანები. ეს მხოლოდდამხოლოდ ნიშნავს იმას, რომ არ მოხდება საჯარო სივრცეში ადამიანების დისკრიმინაცია იმ კუთვნილობების გამო, რომელიც მათ არ აურჩევიათ. ეს რათქმაუნდა სტატიის ავტორმა კარგად იცის, მაგრამ ცდილობს არაადეკვატური სათაურის საშუალებით სიძულვილის ენის კრიმინალიზაცია ტირანიად წარმოაჩინოს. ანუ, ბოროტებად დაგვისახოს თავად ბოროტების წინააღმდეგ მისაღები კანონი. ეს კი რაღათქმაუნდა, იაფფასიანი დემაგოგიაა.
  • რჩევა #6: დემაგოგ ჟურნალისტზე უფრო საშიში დემაგოგი რედაქტორია. (ისევე როგორ მალხაზ გულაშვილი უფრო საშიში აღმოჩნდა, ვიდრე Georgian Times-ის სხვა ნებისმიერი ჟურნალისტი) “საქართველოში სიტყვის თავისუფლებას ლგბტ აქტივისტები და საპატრიარქო ებრძვიან” – ეს ფრაზა სიხარულით გაიზიარა ჟურნალის რედაქტორმა, თამარა ჩერგოლეიშვილმა, იმ ადამიანის მეუღლემ, რომელიც 2007 წელს უკანასკნელი არგუმენტებით ცდილობდა გაემართლებინა პირდაპირ ეთერში დამოუკიდებელი ტელეკომპანიის დარბევა სპეცრაზმის მეშვეობით.

მოკლედ რომ ვთქვათ, სუთიძის სტატია წარმოადგენს საკითხის არმცოდნე დემაგოგი ჰომოფობებისა და კარიერული წინსვლით დაინტერესებული ადამიანების ნახელავს, მორგებულს მხოლოდ და მხოლოდ საკუთარ ინტერესებზე და მას ადამიანის ძირეულ უფლებებზე საუბრის არავითარი ამბიცია არ შეიძლება ჰქონდეს. აქვე შევთანხმდეთ – განვიხილავთ მორალურად და ეთიკურად გამოუსადეგარ ნაწერს. გადავიდეთ მთავარ საკითხზე: Read more of this post

მომიფურთხებია, ქვეყნის მთავარსარდალო!

90-იან წლებში საქართველოში ათიათასობით ადამიანი იბრძოდა ქვეყნის ტერიტორიული მთლიანობის აღსადგენად. მათი ნაწილი დაიღუპა, ნაწილს კი ომში მიღებულმა ფიზიკურმა და ფსიქიკურმა ტრავმებმა ცხოვრება დაუმახინჯა. პირადად ჩემს ოჯახს კი ეს ამბები აი ასე შეეხო: მამაჩემი და ბიძაჩემი დაიღუპნენ.

2008 წელსაც იგივე მოხდა. ამ შემთხვევაში მე გამოვიდე თავი “სამშობლოსთვის”, ჩავედი კომისარიატში და მოხალისეებს სიაში ჩავეწერე (ან რა მეხალისებოდა).

ორივე შემთხვევაში ხელისუფლება რომაელი მხედართმთავრებისათვის შესაშური რიტორიკითა და პათოსით მოუწოდებდა მეომრებს “ქვეყნისთვის თავის დადებას” და აყვედრიდა, რომ ამას “სამშობლო და უფალი არ დაუვიწყებდა”.

ორივე შემთხვევაში, ომის დასრულებისთანავე ცხადი გახდა, რომ “სამშობლომაც და უფალმაც” მალევე მიივიწყა ეს ადამიანები. უფრო სწორედ, არც არასდროს ხსომებიათ. თავის შეხსენება ომის ვეტერანებს კი მძიმედ დაუჯდათ. მათი მშვიდობიანი საპროტესტო აქცია ისევე წარმატებით დაშალეს “ზე” ძალებმა, როგორც ქვეყნის ტერიტორიული მთლიანობა. ცუდია, როცა 18 წელია ცდილობ ადამიანი ომისგან მიყენებული ტრავმების დავიწყებას, მაგრამ არავინ გაცდის, წიხლის დაჭერის ძალა ხმის ამაღლების პარალელურად იზრდება, იზრდება, იზრდება და გრჩება ერთადერთი საშუალება პროტესტის გამოსახატავად: რაც შეიძლება ღრმად ამოიღო ნახველი და მიაფურთხო ვისაც ეკუთვნის.

Read more of this post

შოვინისტისთვის ძილისპირულად წასაკითხი

პატარა ამბავი იმის შესახებ, თუ როგორ ერთიანდება მსოფლიო. (შოვონისტებისთვის ძილის წინ წასაკითხად)

ეხლა შენ ზიხარ დასავლური ცივილიზაციის მიერ შექმნილ კომპიუტერთან, მოგეწოდება დასავლური ინტერნეტი ამავე ცივილიზაციის მიერ შექმნილი მოდემის საშუალებით და კითხულობ ამ პოსტს, რომელიც დასავლეთში შექმნილ ვორდპრესის ბაზაზეა აწყობილი და დასავლეთში მოგონილ ბლოგზე დევს!

გაიხედე აბა ოთახში… კომპიუტერი, ტელევიზორი, უთო, სარეცხი მანქანა, განათება, გათბობა – ეს ყველაფერი დასავლეთში გამოგონებული ელექტროენერგიით მარაგდება და ზრუნავს შენს ინფორმირებულობასა და კომფორტზე. პოსტის კითხვისას უახლეს თაობის მობილურ ტელეფონს იღებ, რეკავ და თანაკურსელს დასავლეთში მოგონილი უნივერსიტეტის საგამოცდო ცხრილს ახსენებ. თიშავ ყურმილს და იწყებ ლედი გაგას მოსმენას MP3 ფლეიერში.

ცოტა ხანსაც წრიალებ ლოგინში, მოუკიდებ მარლბოროს ბოლო ღერს, მოწევ და იწყებ ჩაცმას. ჯინსების ამოჩაჩვისთანავე შედიხარ უნიტაზიან-რაკოინიან-“დუშკაბინიან” ტუალეტში, იტარებ ჰიგიენურ პროცედურებს, მოათავებ სახლის საქმეებს და მერე ტრანსპორტით, იქნება ეს ავტობუსი, ტაქსი, “მარშუტკა”, მეტრო თუ ავტომობილი, მიდიხარ საქმეზე. დღის განმავლობაში იღებ ათასობით ინფორმაციას რა ხდება მსოფლიოში. Google-ს ერთი კლიკი საკმარისია რომ გაიგო რა წონის ნაშიერი შეეძინა სპილოს ნიუ-იორკის ზოოპარკში, რატომ დაანება თავი ბარაკ ობამამ მოწევას, რა ფერის კოსტიუმი ეცვა აბუ-დაბის პრინცს წვეულებაზე ან რა ჰუმანიტარული აქციები მიმდინარეობს ცენტრალურ აფრიკაში.

ანდაც, შენ და კიდევ სხვა უნივერსიტეტის სტუდენტს შეგიძლიათ ზუსტად 5 წამში გქონდეთ ერთიდაიგივე ლიტერატურა ცოდნის მისაღებად, თუნდაც შენ მაღლივის ინტერნეტცენტრიდან შემოდიოდე და ის – კემბრიჯის.

შენც, მეც, და ყველას გვაქვს ინფორმაცია / მოგვიწვდება ხელი (მინიმუმ მაუსი) მთელი მსოფლიოს კულტურულ-პოლიტიკურ-საზოგადოებრივ სივრცეზე ზუსტად ერთ წამში. მაგალითად, U2 მართავს კონცერტს აშშ-ს რომელიმე ქალაქში და ამას YouTube-დან  თვალყურს ადევნებს მილიონზე მეტი ადამიანი პირდაპირ ეთერში. მათ შორის შენც, რომელიც ზიხარ თბილისის რომელიმე უბნის რომელიმე ქუჩის რომელიმე სახლის პატარა ოთახში. თან, კონცერტით აღფრთოვანებული აუცილებლად ასტატუსებ Facebook-ზე, რომ მაგარი იყო და ზუსტად ერთ წამში რამდენიმე ათეულმა ან ასეულმა შენმა მეგობარმა იცის რას აკეთებ, თუნდაც ის მეგობარი შანხაის რომელიმე ცათამბჯენის კაფეში იჯდეს და შენ ვარკეთილში, 5 სართულიან კორპუსში.

მოკლედ, კიდევ გაიხედ-გამოიხედ-დაფიქრდები, აი ამ წამს დასავლური ცივილიზაციის მონაპოვარი რამდენი რამ დევს/დგას/არსებობს შენს გარშემო, მერე ამ პოსტსაც Facebook-ზე ასობით შენს მეგობარს გაუზიარებ და მერე ისევ დაიწყებ ყოველ წამს დასავლური ცივილიზაციის მონაპოვარის გამოყენებას.

ოღონდ, კიდევ არ მითხრა, რომ აზიატი ხარ, დასავლურ ცივილიზაციას შენზე გავლენა არ აქვს, უფრო მეტიც, გეზიზღება და გამანადგურებელ მტრად აღიქვამ, რომ საქართველო თავისი უდიდესი კულტურით სამყაროს ცენტრია, რომ პატრიარქმა იცის იმაზე მეტი, ვიდრე დასავლელ მოაზროვნეებს შეუქმნიათ ერთად აღებულს. არ მითხრა, რომ გლობალიზაციას “არ შემოუშვებ”, იმიტომ რომ ის უკვე აქაა და ისე შემოვიდა, ვერც გაიგე, რადგანაც გლობალიზაცია ბუნებრივი, თავისთავადი და შეუქცევადი პროცესია, ჩემო პატარა შოვინისტო.

P.S. მთელს მსოფლიოში ნახევარი მილიარდი ადამიანი ერთი თვის განმავლობაში 30 მილიარდ ინფორმაციას (ლინკები, პოსტები, ფოტოები, ჩანაწერები) უზიარებს ერთმანეთს მხოლოდ Facebook-ის საშუალებით, ხოლო Google-თი კი 2 მილიარდი ადამიანი თვეში 88 მილიარდჯერ ეძებს ნებისმიერი სახის ინფორმაციას. პატარა ქართველი შოვინისტი კი ბლოგალიზაციას ებრძვის.

მანიფესტი კაცობას!

მაშინ, როდესაც ბიძაჩემი რიგრიგობით ჟიმავდა ციხეში ბიჭებს და ამით ამაყობს,
არაკაცს მეძახიან მე
იმიტომ რომ ბიჭი მიყვარს,
ბიძაჩემი კი თურმე კაცია,
იმიტომ რომ ნაციხარია, თან ეშმაკია
მატყუარაა და ქურდი.

მაშინ, როდესაც ჩემი ძმა კლასელებსა და უბნელებს უნამუსოდ ახევდა ფულს
არაკაცს მეძახიან მე
იმიტომ რომ ბიჭი მიყვარს
ჩემი ძმა კი თურმე კაცია,
იმიტომ რომ ზუსტად თამაშობს არა საკუთარ თავს, არამედ საზოგადოების მიერ შეთითხნილი კაცის როლს.

მაშინ, როდესაც მეორე ბიძას შეუძლია წიხლქვეშ გაიგდოს ცოლი და შვილი,
არაკაცს მეძახიან მე
იმიტომ რომ ბიჭი მიყვარს
ჩემი მეორე ბიძაც თურმე კაცია,
იმიტომ რომ საზოგადოებამ კარგად დააზუთხინა სუფრაზე სათქმელი “მანდილოსნის” სადღეგრძელო, რომელსაც წინა დღეს ნაცემი ცოლის თამადობით სვამს.

მაშინ, როდესაც ჩემი შეყვარებულის მამა და ძმა არაფრისშემქმნელი ფუტლიარები არიან
არაკაცს ეძახიან ჩემს შეყვარებულს
იმიტომ რომ მე ვუყვარვარ
მისი მამა და ძმა კი თურმე კაცები არიან, იმიტომ რომ, არავინ იცის ჰქონიათ თუ არა მათ სექსი ბიჭთან.

მაშინ, როდესაც ჩემს უბნელ 15 ბიჭს შეუძლია სიკვდილამდე სცემოს ადამიანი,
არაკაცს მეძახიან მე
იმიტომ რომ ბიჭი მიყვარს
ისინი კი თურმე კაცები არიან, იმიტომ რომ განათლების გარეშე დარჩენილებმა, უბანში ყვერების ფხანვისას დაიმუშავეს კუნთები.

როცა ყველანი ფარისევლობის მძღნერში ყვინთავენ და საკუთარ თავთანაც კი ვერ არიან გულწრფელები,
არაკაცს მეძახიან მე,
იმიტომ რომ არ დავმალე რომ ბიჭი მიყვარს
ისინი კი თურმე კაცები არიან, რადგან კარგად ასრულებენ იმავე მძღნერში მყვინთავი რეჟისორების მიერ დაკისრებული ზომბების როლებს.

ხოდა, თუკი ტყუილი, ქურდობა, უნამუსობა, ქალების ცემა, არაადამიანურობა, აგრესია და ძალადობა, უსაქმურობა და გაუნათლებლობა, ფარისევლობა და მხოლოდ სადღეგრძელოებში გაცხადებული კაცობა – კაცობაა,
და თუკი სიყვარული არაკაცობაა
მაშინ ვამაყობ, რომ მე ვარ ყველაზე დიდი არაკაცი მთელ მსოფლიოში.

(არცთუ ისე ანონიმური ავტორისგან)

.

რატომ არ ბრწყინდება ივერია?

რამდენიმე კვირის წინ მოზრდილი პოსტი მივუძღვენი ასე სანატრელ გაბრწყინებას, რომელსაც მთელი ერი დიდი ხანია ელოდება მაგრამ არადა არ დადგა ეს დრო. ბევრი ვიძიეთ თუ ცოტა ვიძიეთ, მივაგენით ჩვენი ჩამქრალობის მიზეზს… თურმე ნუ იტყვით და, ივერია კი არ უნდა გაბრწყინდეს, არამედ, უნდა ——–> გაფრინდეს!

რამდენი დრო დაგვიკარგავს ნათურის ასანთებად ”შტეფსელის” ძებნაში, არადა თურმე ფრთხები უნდა გვეძერწა.

აი ასეთი მოკლე კომენტარით შემოვიფარგლები, გაფრენის საიდუმლოს კი ეს ქალი გვამცნობს ვიდეოდან. აკი თვითონ უკვე ”იქაა”

შეკითხვა ”მოჭიკჭიკეებს” (თუ ”მოტვიტელებს”)

შეტყობინება #1: ”ვაღებ კარს”
შეტყობინება #2: ”გავაღე კარი”
შეტყობინება #3: ”შევდივარ ტუალეტში”
შეტყობინება #4: ”შევედი ტუალეტში”
შეტყობინება #5: ”მივდივარ უნიტაზისკენ”
შეტყობინება #6: ”უნიტაზთან ვარ”
შეტყობინება #7: ”ხელს ვკიდებ ელვას”
შეტყობინება #8: ”შევიხსენი ელვა”
შეტყობინება #9: ”ვიღებ ინსტრუმენტს”
შეტყობინება #10: ”ამოვიღე ინსტრუმენტი”
შეტყობინება #11: ”ვიწყებ მოფსმას”
შეტყობინება #12: ”ვფსამ”
შეტყობინება #13: ”მოვფსი”
შეტყობინება #14: ”ჩავიდე ინსტრუმენტი უკან”
შეტყობინება #15(სტატუსი-რეზიუმე ფბ-ზე): ”აუ ორი წუთის წინ რა მაგრად მოვფსი ხალხოოოო”

ასე ”ჭიკჭიკებს” ჩემი FB-ელი მეგობრების დიდი ნაწილი. ესაა ტვიტერის ფუნქცია ვითომ?

%d bloggers like this: