მე, ტაბულა, ტაბულელები და სხვები

გუშინ, ქსენოფობიის (და სხვა) თემებზე კამათისას კიდევ ერთხელ, სრულიად უადგილოდდა წამოიჭრა ჩემი, როგორც ტაბულას ყოფილი თანამშრომლის საკითხი. ცოტა ხნის მერე ერთ ნაცნობს სკაიპში ვესაუბრებოდი და ორივეს გაგვიჩნდა კითხვა: რა შუაშია ქსენოფობიაზე, გამოხატვის თავისუფლებაზე ან ნებისმიერ ზოგადსაკაცობრიო თემაზე კამათი იმასთან, რომ მე ოდესღაც ტაბულაში ვმუშაობდი? ბევრი ფიქრი არ დასჭირვებია კითხვაზე პასუხის გაცემას. ყველა შემთხვევაში, მოკამათემ მაშინ წამომაძახა ყოფილი სამსახური, როდესაც მას უშუალოდ კამათის თემაზე არგუმენტები ამოეწურა. ბოლო ასეთი სამი შემთხვევიდან, პირველმა მოკამათემ რამდენიმე წუთის შემდეგ ბოდიში მომიხადა. ძალიან გამიხარდა, რადგან ადამიანი, რომელიც მიმართაც გარკვეული პატივისცემა მაქვს, მიხვდა, რომ არაადეკვატური კომენტარი იყო მისი მხრიდან. მეორე შემთხვევა მნათეუსის სტატიას შეეხება სიძულვილის ენისა და გამოხატვის თავისუფლების შესახებ. მნათეუსი, მას შემდეგ რაც ლადო სადღობელაშვილმა ქუჩაში სახალხოდ “პიდარასტი” ეძახა, ხმალამოღებული გაიძახდა, რომ სიძულვილის ენა ბოროტებაა და მისი კრიმინალიზება – აუცილებელი. ხოლო როგორც კი საქმე მისი რედაქტორის გამოხატვის თავისუფლებას შეეხო, უცებ აყვირდა, რომ ყველა ადამიანს აქვს უფლება, თუნდაც დედა აგინოს მეორეს და მაგინებლის გამოხატვის თავისუფლების შეზღუდვა დაუშვებელია. ამის საპირისპიროდ, როგორც კი მან ჩემი პოსტი “მომიფურთხებია ქვეყნის მთავარსარდალო” წაიკითხა, წამში ალაპარაკდა სიძულვილის ენის კრიმინალიზების საჭიროებაზე. ხოლო ორიოდე თვის შემდეგ კი, აქვეყნებს სტატიას, სადაც ისევ და ისევ გამოხატვის სრულ ტავისუფლებაზე ღაღადებს. კამათი მიდიოდა იმაზე, რომ: 1) მნათეუსმა სტატიის დაწერისას არ იცოდა სიძულვილის ენის დეფინიცია და ახდენდა მის არასწორ ინტერპრეტირებას. 2) ხუთი თვის განმავლობაში მან ზუსტად ოთხჯერ ერთმანეთის გამომრიცხავი პოზიცია დააფიქსირა ამ თემაზე. ოთხივე შემთხვევაში საკითხს თავის პირად საჭიროებებზე ორგებდა და ორმაგი კი არა, ოთხმაგი სტანდარტებით თამაშობდა. საღად მოაზროვნე ადამიანი მიხვდება, რომ ზემოთ ჩამოთვლილ ორ პრობლემას, რის გამოც მე სტატიის ავტორს ვეკამათებოდი, არანაირი კავშირი არ აქვს იმასთან, რომ ოდესღაც ტაბულაში ვმუშაობდი. როცა ადამიანი სტატიას წერს და სიტყვების დეფინიცია არ იცის, ეს უპასუხისმგებლობაა. ხოლო როდესაც ხუთი თვის განმავლობაში ოთხჯერ რადიკალურად ცვლის პოზიციას თავისი ინტერესების შესაბამისად – ეს უნამუსობაა. რა შუაშია აქ ან მე ან ტაბულა?

მესამე შემთხვევა ყველაზე პრიმიტიული აღმოჩნდა. ამ შემთხვევაში ჩემთან მოკამათე მეორე მხარეს არათუ ერთი ან ორი თვე, არამედ ზუსტად ორი დღე დასჭირდა საკუთარი პოზიციის რადიკალურად შესაცვლელად, ისევ მისი პირადი ინტერესებიდან გამომდინარე. საქმე ეხელა ერთ-ერთ ბლოგერს, ალექსანდრე ვაშაკიძეს, რომელიც ჯერ აღფრთოვანებული უკრავდა ტაშს მნათეუსის სუსტად არგუმენტირებულ და ოთხმაგი სტანდარტების გამტარებელ სტატიას, ხოლო ორი დღის შემდეგ კი თავად აყვირდა გამოხატვის თავისუფლების შეზღუდვაზე, აუცილებელია შეიზღუდოსო. მე ამაზე ჩემი აზრი ვუთხარი, რომ ეს პოზიცია რადიკალურად ეწინააღმდეგებოდა მის ორი დღის წინანდელ დამოკიდებულებას საკითხისადმი.

რამდენიმე დღის შემდეგ ეს ბლოგერი დებს პოსტს ამერიკაში მშობლების დასახელების შეცვლის თაობაზე, სადაც ამბობს ასეთ რამეს: “ეს საკითხი კვლავ დაბა ჩხოროწყუს ბირჟის დონეზე განიხილეს”. მისმა რამდენიმე ნაცნობმა და მე, მივუთითეთ, რომ ეს ფრაზა ქსენოფობიურია და ახდენს “არათბილისელი” წარმოშობის ადამიანების დაკნინებას მათი წარმომავლობის გამო. კამათი ჯერ იმაზე დაიწყო, იყო თუ არა ფრაზა ქსენოფობიური. რამდენიმე წუთის შემდეგ კი აღმოჩნდა, რომ პოსტის ავტორმა ამ სიტყვის დეფინიცია არ იცოდა და ქსენოფობიის მხოლოდ ვიწრო ნაციონალისტურ-შოვინისტურ გაგებას ცნობდა. ადამიანმა კი, რომელიც ამ თემაზე კამათობს, უნდა იცოდეს, რომ ქსენოფობია დიდი ხანია გასცდა ამ ვიწრო გაგებას და ზოგადად ის გულისხმობს სიძულვილს/შიშს/გაუცხოებას/მიუღებლობას ყველაფრის მიმართ, რაც ვინმესთვის “უცხოა” და მისი კულტურისა თუ მსოფლხედვისთვის “არადამახასიათებელი”. საკუთარი სიმართლის დასამტკიცებლად ალექსანდრემ ორი მეგობარი მოიშველია, რომლებიც ქსენოფობიის ვიწრო გაგებას ცნობდნენ მხოლოდ, და ბაბუამისის სიტყებითაც “დამმოძღვრა”: “თუ ორი ადამიანი გეუბნება, რომ ჩაიდანი ხარ, ორთქლი უნდა გამოუშვა”. მოკლედ, ალექსანდრეც ოთხ მთავარ რამეში ჩაიჭრა: ითამაშა ორმაგი სტანდარტით, იკამათა თემაზე, რომელზეც წარმოდგენაც კი არ ჰქონდა, საუბარი დამიწყო კოლექტიური აზროვნების უპირატესობებზე და ვერაფერი რომ ვერ გააწყო, კამათის მიზეზს გასცდა და ყველაფერი იმას მიაწერა, რომ მე ოდესღაც ტაბულაში ვმუშაობდი.

პრობლემა სამივე შემთხვევაში იდენტურია: ადამიანებს ერევათ თავგზა, აღარ ჰყოფნით არგუმენტები და გამწარებულები გადმოდიან “პირადი” საქმეების გარჩევაზე. ეს კი რათქმაუნდა არასერიოზულია.

***

ეხლა რაც შეგვეხება მე და ტაბულას. ამ ჟურნალში დაარსების დღიდან ვმუშაობდი და ექვსი თვის განმავლობაში ვწერდი მუსიკაზე. ექვსი თვის შემდეგ რედაქტორმა გადაწყვიტა, რომ მე და რამდენიმე თანამშრომელი ე.წ freelancer-ებად გავეშვით. ანუ, დავწერდით რამეს – მივიღებდით ჰონორარს. არ დავწერდით – არ მივიღებდით. გაფრილანსერების შემდეგ მხოლოდ ერთი სტატია დავწერე, მერე კი არაფერი დამიწერია და არც ჰონორარი მიმიღია. ამაში ტრაგიკულს ვერაფერს ვხედავ. რედაქტორმა გამაფრილანსერა, მე კი ფრილანსერად მუშაობა არ ვისურვე. ძალიან მარტივია ყველაფერი.

საკითხის არატრაგიკულობიდან გამომდინარე, წამოსვლის შემდეგაც მშვენიერ ურთიერთობას ვინარჩუნებდი როგორც ყოფილ თანამშრომლებთან, ისე ყოფილ რედაქტორთან. იყო რაღაცეები, რაც ახალ ნომრებში მომწონდა, იყო რაღაცეები – რაც არ მომწონდა. ორივე შემთხვევაში აზრს ღიად ვაფიქსირებდი. პირველი აგრესია თამარა ჩერგოლეიშვილის მხრიდან წამოვიდა მაშინ, როდესაც ჟურნალ “ლიბერალმა” კონტრიბუტორად ამიყვანა. “ლიბერალში” ჩემი პირველი პოსტიდან მოყოლებული, თამარა შანსს არ უშვებდა, რომ ფეისბუქზე “წაეკბინა” ჩემთვის. მე მშვიდად ვიღებდი ექს-რედაქტორის რეაქციებს მანამ, სანამ ასეთი რამ არ მითხრა: “გიორგი, 80 წლის მეზობლის ბებიას კიდევ ართობ ორალური სექსით?” – ეს ადამიანის პირადი შეურაცხყოფაა, უზრდელებთან კი საქმე არ მაქვს. ამიტომ თამარას მიმართ არანაირი შუღლის სურვილი არ გამჩენია. ძალიან მარტივად – დავიკიდე ეს ადამიანი.

მაგრამ! ტაბულა არაა მხოლოდ თამარა. ადამიანმა, რომელიც “დამაბრალებს”, რომ ამ ჟურნალის მიმართ “პირადი შუღლი” მაქვს, უნდა იცოდეს, რომ:

მე არ ვარ ვინმეს მიერ უხელფასოდ დატოვებული და ამაზე გამწარებული ადამიანი.

მე თითქმის არასდროს მქონია სამსახურისა და შემოსავლის პრობლემა. 13 წლისა რეზონანსში ვწერდი, 18 წლისა – ოზონში, 19 წლის – TBC ბანკში ვმუშაობდი, 21 წლის – ტაბულაში, 22 წლის – ლიბერალში. ამჟამად სამი სამსახური მაქვს: “ლიბერალში” კონტრიბუტორი ვარ, DRCAA-ში – ასოციაციის დამფუძნებელი და წევრი, ხოლო “ლოკომოტივ პრომოუშენში” – პრეს-ცენტრის ხელძღვანელი.

ვინმეს, ოდნავ მაინც აზროვნების უნარის მქონე ადამიანს შეუძლია ამიხსნას, ამ პირობებში, რატომ უნდა ვიყო ტაბულაზე გაბოროტებული ადამიანი იმიტომ, რომ ფრილანსერად გამიშვეს???

რაც მთავარია: ჩემთვის ადამიანები არ იყოფიან ტაბულელებად და არატაბულელებად. არ ვთვლი, რომ ტაბულაში მუშაობა აუცილებლად ადამიანური პრინციპების შეცვლას მოითხოვს. კარგად ვიცით, რომ შოთა გაგარინი ტაბულაშიც და ტაბულას გარეთაც იყო ის რაც არის. სხვა თუ არაფერი, ამ ჟურნალის თანამშრომელმა “ბუშის ქუჩის აქცია” მოაწყო. კარგად ვიცით, რომ შოთა ხინჩაგაშვილი ჟურნალში მუშაობის დროსაც და მას შემდეგაც იყო ის რაც არის. მან პოლიტიკის განყოფილების რედაქტორობაზე უარი თქვა, რადგან ჟურნალის პოლიტიკა არ შეესაბამებოდა მის პრინციპებს. ადამიანების შეფასების კრიტერიუმად რომ ტაბულას ვიყენებდე, პირველ რიგში გავბრაზდებოდი ბუდა ბრიკოლერსა და ანინა ტეფნაძეზე, რადგან განსხვავებით მნათეუსისა და ალექსანდრე ვაშაკიძისგან, რომლებიც ჩემთვის არანაირ ღირებულებას არ წარმოადგენენ პირადი ურთიერთობის მხრივ, ეს ორი ადამიანი ძალიან მიყვარს. მიყვარს იმიტომ, რომ ორივე ტაბულაში დაწერს იმას, რასაც წერდნენ “მუზამესა” და “ლიბერალში” და ვიცი, რომ “გატაბულელება” მათი აზროვნებისა და პრინციპების შეცვლას არ გულისხმობს.

ასე რომ, ყველა იმ ადამიანის გასაგონად ვისაც აქვს ყველანაირ საფუძველს მოკლებული აზრი, რომ მე რამენაირად ვფიქრობ, ან “პირადი შუღლი” მაწუხებს ტაბულას მიმართ, მინდა ვუთხრა: როდესაც ორი ადამიანი კამათობს ზოგადსაკაცობრიო თემაზე, რომელიც არანაირ კავშირში არაა “პირად” ურთიერთობებთან, მოკამათე მხარე მხოლოდდამხოლოდ ერთ შემთხვევაში შეიძლება გადავიდეს პირად გარჩევებზე: როცა მას არგუმენტები გამოელია, თავს უსუსურად გრძნობს და სხვა გზა აღარ დარჩენია, გარდა უნიათო “სწერვობისა”.

ჩემი და ტაბულას ურთიერთობა კი არაა “მე VS ტაბულა” არც “მე (გული) ტაბულა” და არც “მე – ტაბულა”. ჩემი და ამ ჟურნალის ურთიერთობა შემდეგია:

  • გიორგი კიკონიშვილი – გიორგი კიკონიშვილი
  • “ტაბულა” – ყოველკვირეული საზოგადოებრივ პოლიტიკური ჟურნალი

პ.ს. სხვა დროს კონკრეტულ საკითხზე კამათისას, მეკამათეთ აუცილებლად და მხოლოდდამხოლოდ მყარი არგუმენტებით, მხოლოდდამხოლოდ საკითხზე. “ტაბულას” თუ ახსენებთ უადგილოდ, უბრალოდ გამეცინება 🙂

Advertisements

16 Responses to მე, ტაბულა, ტაბულელები და სხვები

  1. litterator says:

    მე შენს მიმართ ტაბულასთაბ დაკავშირებით არასოდეს მიკამათია, ტაბულაზე კი არა მე და შენ საერთოდ არ გვიკამათია თუ მეხსიერება არ მღალატობს. ვაფასებ შენს შრომისმოყვარეობას და მონდომებას.
    მაგრამ იქაც დავწერე და აქაც ვიტყვი ლიბერალის ბლოგზე ასეთი პირადი ხასიათის თემის ზოგად ხასიათში გაყვანა და ბლოგზე გამოტანა არასწორი და ნაჩქარევი ნაბიჯი მგონია. ამ ბლოგზე რომ დაგედო უპრიანი იქნებოდა.

    ხოდა მაინც ცხელ გულზე პაწა მოერიდე ხოლმე, ცოტა მოიცადე და მერე დაწერე ან მერე თქვი ან მერე გააკეთე . . . ჯასთ მეგობრული რჩევაა ეს

    • მეორე აბზაცს ვეთანხმები 🙂
      პრინციპში – სხვებსაც 🙂

    • თამარა, შენგან გამკვირვებია, ცოტა არ იყოს, რომ პოსტი, რომელიც ლიბერალში დავდე, ზოგადი პრობლემის განხილვად კი არ მიიღე, არამედ ჩემი და “იმის” პირად გარჩევად.

      • litterator says:

        გიო, ამიტომაც დავწერე “პირადი ხასიათის თემის ზოგად ხასიათში გაყვანა “, კარგ მწერალს შეუძლია ნებისმიერი დეტალისგან და ამა თუ იმ “პირადი საკითხისგან” ზოგადი ხასიათის სტატია შექმნას. შენი ერთადერთი მინუსი არის ის რომ ჩქარი ხარ და იღებ ნაჩქარევ გადაწყვეტილებებს.
        1) ის რომ ჯობდა ამ ბლოგზე დაგედო
        2) ცოტა მოგვიანებით და უფრო მშვიდად, სიღრმისეულად განგეხილა პრობლემა და არა კონკრეტულ უნივერსიტეტზე დავუშვათ ან კონკრეტულ პირებზე მითითებით. პრობლემა თუ ზოგადია მაშინ საერთო ჯამში ზოგადად უნდა წერო ხომ ასეა? თუნდაც ის რად ღირს რომ მსგავსი საკითხი მარტო თსუ–ს წინაშე არ დგას და არანაკლები ქაქები გვხვდება სხვა სასწავლო დაწესებულებებში.
        შევხვდებით და კიდევ ვილაპარაკებთ ამ თემაზე 🙂

      • ok რომ შევხვდებით დავილაპარაკოთ. მაგრამ ერთი გაითვალისწინე, პოსტის იდეა ვაშაკიძესთან კამათისას არ გამიჩნდა, არც ბაბუამისის ფრაზის წაკითხვისას. პოსტის იდეა გაჩნდა როდესაც მისმა ჯგუფელმა, ვინმე ბექა გაბადაძემ მითხრა, რომ არასწორია ის, რაც არ მოდის შესაბამისობაში მასის მიერ მის აღქმასთან. ანუ, თუ მე ვამბობ, რომ ნინო ჩხეიძე საზიზღარი მომღერალია, ვცდები, რადგან მასის უმეტესობისთვის ის კარგი მომღერალია.

        შემაშფოთა გაბადაძის ამ ნათქვამმა, რადგან მერამდენედ დავდექით ამ პრობლემის წინაშე: კოლექტიური აზროვნება არათუ მშობლების, არამედ ახალგაზრდა თაობისთვისაც კი განვითარების შემაფერხებელ სერიოზულ მიზეზს წარმოადგენს. მერე გამახსენდა ვაშაკიძის ის სიტყვებიც და პოსტი გავაკეთე ზოგად პრობლემაზე – ახალგაზრდების (სტუდენტების) სრული ჩამოკიდებულება კოლექტიურ აზროვნებაზე.

        არცერთ ადამიანს, ვინც ეს პოსტი წაიკითხა და ჩემი და ვაშაკიძის ამბავი არ იცოდა, არ უთქვამს, რომ ეს პოსტი პირადი საქმეების გარჩევაა. ყველა ნეიტრალური მკითხველი მიხვდა, რომ პოსტი ზოგად პრობლემას ეხება.

        ეს თავად არასრულფასოვნების კომპლექსითა და საკუთარი თავის პოპულარიზაციით შეპყრობილი ვაშაკიძის იდეაა, რომ პოსტი მას ეძღვნება თითქოს. მეტსაც გეტყვი, ვაშაკიძის პოსტზე ჩემი გამოხმაურების შემდეგ მნახველების რაოდენობა 400-მდე აუვიდა… ასეთი დაძაბული დისკუსიის შემდეგ, იმაზე კი არ დაფიქრდა, რომ ქსენოფობიის დეფინიცია არ იცოდა და რომ ეს ჩხოროწყუელების აგდებით მოხსენიება ქსენოფობიაა, არამედ, პატარა ბავშვივით უხაროდა, რომ ბევრი მნახველი შეუვიდა ბლოგზე.

        რათქმაუნდა, ყველასთვის, ვინც წერს, მკითხველი აუცილებელია და ყველას, ვინ წერს, უნდა აინტერესებდეს რას ფიქრობს მისი მკითხველი. მაგრამ როდესაც თავისი პოსტის შესაქებად არგუმენტად მოიყვანა, რომ შენ დაუშეარე, გამეცინა. განა იმიტომ გამეცინა, რომ შენზე ცუდი წარმოდგენა მაქვს. არა, რა სისულელეა, კარგად იცი რა დამოკიდებულებაც მაქვს შენს მიმართ. გამეცინა იმიტომ, რომ არასერიოზულია, როცა ბლოგერი იქმნის თავის ავტორიტეტებს და პოსტის ავ-კარგიანობას იმის მიხედვით განსაზღვრავს, ვინ დააშეარა და ვინ არა.

        ანუ ვგულისხმობ, როცა შენთვის მნიშვნელოვანი ადამიანი შენს პოსტს აშეარებს, გაგიხარდება, რატომაც არა. მაგრამ როცა უკვე პოსტის შინაარსის ავ-კარგიანობის დამადასტურებელ უტყუარ საბუთად მოგყავს ეს, სასაცილოა უბრალოდ…

      • litterator says:

        იდეა ვაშაკიძესთან კამათჳსას შეიძლება არ გაგიჩნდა, მაგრამ რადგან გარკვეულ კონკრეტიკაზე გადახვედი შესაბამისად ყველამ მას დაუკავშირა, ლიბერალის ბლოგზე ვნახე კომენტარები ხალხის და საერთო აზრსაც მივხვდი.

        ისე ჩემს გარდა კიდევ 50-მდე ადამიანმა დააშეარა ეს პოსტი და რაღა მაინც მე აღმოვჩნდი ავტორიტეტი :დ

        და ისევ იდეას რომ დავუბრუნდეთ, მნიშვნელოვანი პრობლემაა და ამას უფრო გულდასმით თჲ მიუდგები უფრო ღირებული და მნიშვნელოვანი სტატია გამოგივა, თუნდაც აქ ამ ბლოგზე ვიდრე ეს წინა იყო.

        ეს ჯგუფელის ამბავი და საერთოდ საიდან დაიწყო ეს ”კინკლაობა” სიმართლე გითხრა არც ვიცი 😦

  2. knuti says:

    ლიბერალის ბლოგზე ასეთი პირადი ხასიათის თემის ზოგად ხასიათში გაყვანა და ბლოგზე გამოტანა არასწორი და ნაჩქარევი ნაბიჯი მგონია. ამ ბლოგზე რომ დაგედო უპრიანი იქნებოდა
    +1

    კიდევ 1 ბავშვური საქციელი

  3. ტომას ჯინჯერ სოიერ says:

    ეჰ.. გიორგი, გიორგი… ნამეტანი მაჭარივით დუღღარ და შუშხუნებ აი (ჯუსტ ხატოვანი გამოთქმა, არავითარი ტაბულა და უზრდელობა).
    ზემოთ დამოკომენტარებლებს ვეთანხმები და ფეისბუქზე რომ დაგიწერე იგივე და ფრენდებიდან ამომშალე, ეგ შენს რომელ დეკლარირებულ პრინციპებს ეწინააღმდეგება, აბა კარგად დაფიქრდი, მერე როცა გაიხსენებ, ეგ პრინციპები აიღე და რვეულში გამოწერე სამჯერ.
    ნახვამდის, ექს ფბ–ფრენდ : ))))

    • ფბ-დან მარტივი მიზეზის გამო წაგშალე: ლაწირაკი მიწოდე. შენი წაშლიდან რამდენიმე წამში კი სტატუსიც მივაყოლე, რომ ნებისმიერ ადამიანს, რომელიც კონლრეტულ თემაზე კამათის მაგივრად შეურაცხყოფაზე გადმოვიდოდა, ასევე წავშლიდი ფბ-დან. რა არის გასაკვირი იმაში, რომ არ მინდა ფრენდლისტში მყავდეს ადამიანი რომელიც ასე მომმართავს?

      • ტომას ჯინჯერ სოიერ says:

        სტყუი!
        და თან ურცხვად!
        მე ვახსენე საქმის ლაწირაკული გარჩევები, ზოგადად ამ პოლემიკაში ჩართული ადამიანების მისამართით!
        არავითარი პირადი ხასიათის შეურაცხყოფა შენთვის არ მომიყენებია!
        იმან იმას ეს უთხრა, იმან იმას ასეთოო, მერე მე იმას ეს ვუთხარი და შე ასეთოვო. მეტკინააა, გეტკინაა…
        ლაწირაკული >> მამლაყინწური >> ბავშვური.
        არ გეგონოს, შენთან ფეისბუქზე მეგობრობა–არმეგობრობა ყოფნა–არყოფნის საკითხი იყოს ჩემთვის.
        მე შენ მოგმართე, როგორც ჟურნალისტს, როგორც მკითხველმა და უნდა გაგაჩნდეს იმდენი, ადამიანურს რომ თავი დაანებო, პროფესიული ეთიკა, რომ შენს სამიზნე სეგმენტთან და შენს აუდიტორიასთან ნორმალურ დიალოგში შეხვიდე, მოუსმინო და “ჩემი შენ გითხარიო” რეჟიმში არ ილაპარაკო და იმოქმედო!
        კიდევ დიდი მუშაობა დაგჭირდება იმისათვის, რომ პირადული ზოგადსაკაცობრიოსგან გამიჯნო! გულრფელად გისურვებ, რომ მალე და წარმატებით მოახერხო ეს!

      • დიალოგში ვერ შევალ ადამიანთან, რომელიც 1) ზოგად პრობლემაზე დადებულ პოსტს პირად გარჩევად მიიჩნევს 2) საპასუხო/საწინააღმდეგო არგუმენტების მოშველიების ნაცვლად, შემოიფარგლება იმით, რომ პოსტს ლაწირაკულს უწოდებს. 3) უსაფუძვლოდ მეძახის მატყუარას

  4. rigiti says:

    ტაბულელობა რა შუაშია და როდესაც იქ იწყებდი მუშაობას ჩერგოლეიშვილი ვისი ცოლი იყო არ იცოდი? 2007 წლის ნოემებრი არ გახოსვდა? ერთი მარტივი ახსნა შეიძება მოვუძებნოთ, ეს ლონგ ეს დამქირავებელი იყო და ხელფასს გიხდიდა არ გადარდება ეგ შენი გამოხატვის თავისუფლება, გამოგაგდეს და მერე გაგახსენდა/ აგეხილა თვალები. არა?

    • კი, ვიცოდი, და შენ წარმოიდგინე დღემდე ვთვლი, რომ ზედმეტად მიამიტურად მივუდექი მაშინ მაგ საკითხს. შენ რომ რედაქციის პირველ შეხვედრებზე ყოფილიყავი, დამერწმუნე, შენც დაიჯერებდი, რომ ტაბულა, ეს არ იქნებოდა რუსთავი2-ის ბეჭდური ვერსია. ყოველშემთხვევაში რედაქტორი ასეთ იმედებს გვაძლევდა თავის დროზე.

      ეგ ერთი, მეორეც, ჩემი გამოხატვის თავისუფლება არასდროს შემიზღუდია არათუ ტაბულადან წამოსვლის შემდეგ, არამედ იქ მუშაობის დროს, პირდაპირ რედაქციაში, პირდაპირ რედაქტორების თანდასწრებითაც კი. სხვა თუ არაფერი, ტაბულას რედაქციაში ლიბერალს ჩემს ფავორიტად ვასახელებდი.

  5. rigiti says:

    რამდენიმეჯერ მინდოდა და ფეისბუქზე არ დაგიწერე, ღია დაპირისპირება არ მინდოდა, არა ვარ შენდამი ცუდად განწყობილი და იმიტომ.

  6. ტომას ჯინჯერ სოიერ says:

    1. ზოგადსაკაცობრიო პოსტი…. ნეტავ თავად თუ გჯერა ამის? სარჩული იყო მანდ ზოგადსაკაცობრიო მხოლოდ. ესაა მკითხველების აღქმა, არამარტო ჩემი. ჟურნალისტს მეტი პროფესიონალიზმი მართებს, თუნდაც პირადის შეფუთვაში. თორემ ყველა პირადიდან რომ გამოვდივართ, არაა ახალი ამბავი.
    2. და 3. ძალიან დიდი სხვაობაა “ცუდად იქცევი”–სა და “ცუდი ხარ”–ს შორის. სამწუხაროა, რომ ვერ გაგიმიჯნავს.

    ამჯერად მართლა ნახვამდის.

  7. ვერსუს იუ says:

    ჟურნალი ლიბერალის რედაქტორი იგივე ცხელი შოკოლადის რედაქტორი არის ქსენოფობი, სხვა სიტყვებით კონკრეტულ სამეგობრო ან გენეტიკურ ეთნიკური მიკუთნების და მიხედვით არჩევს თანამშრომლებს, ამიტომაც ვერანაირ კონკურენციას ტაბულას ლიბერალი ვერ გაუწევს, ეს გუშინდელი დღეა. ყველამ თავის ბოზ მამიდას მიხედოს.

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s

%d bloggers like this: